dinsdag 27 februari 2007

Muizenissen...


Nee, ze is niet ziek maar wat dan wel... -Zucht-
Ik ben gisteren, na een week vrij te zijn geweest, weer met frisse moed ‘aan de slag’ gegaan op het werk. Het blijft ‘bewegen’ door stroop, mijn bewegingen daar. Taai en traag dat zijn de twee woorden die in me opkomen in relatie tot het werk. Eigenlijk ben ik gisteren en vandaag voor 75% bezig geweest met ‘blussen van brandjes’ en dat terwijl er na een week afwezigheid toch voldoende ’eigen’ klussen zijn om me mee te vermaken. Op de een of andere manier ben ik weer geheel ‘in de ban’ van de waan van de dag en aan het begin van de middag voelt het alsof ‘het’ langzaam maar zeker over mijn schoenen loopt. Ik heb geen overzicht meer en mijn bureau ziet eruit alsof er een bom is ontploft en de telefoon rinkelt maar door en de een na de ander ‘schuift’ langs mijn bureau met vragen, klussen, opmerkingen en ditjes en datjes.
Midden in deze chaos vraag ik mij af wat er gebeurt en ik voel hoe ik mijn hoofd terugtrek tussen mijn schouders.
“De wereld draagt mij en niet andersom” en toch ervaar ik het anders en ik ben blij dat ik zo weer naar yoga kan, lekker mijn nek uitsteken en alleen maar met mezelf bezig zijn.
Tot later......

zondag 25 februari 2007

Telefoon terreur


Vanochtend heb ik mij een beetje ‘verdiept’ in de nieuwe teller (yellowtracker) die ik vorige week op mijn site heb geïnstalleerd. Voordeel is dat je kunt ‘zien‘ (je ziet het IP-adres) wie je site bezoekt en hoe vaak. Ik ben verbaasd te zien dat ik blijkbaar ‘vaste fans’ heb in de hele wereld. Ook kun je zien op welke wijze men op jouw pagina terechtkomt. Eén pagina is mateloos populair via Google en dat is :"kinderziektes" . Tja, als je googled op ‘kinderziektes’ kom je op mijn site bedrogen uit. Mijn verhaal gaat over onze ervaringen met de Xperiabox van Planet waarmee ik draadloos kan internetten, helaas verliep de installatie niet helemaal (lees helemaal niet!) vlekkeloos...
Eerlijkheidshalve gebied mij te zeggen dat het draadloosinternetgebeuren een uivinding is waar ik heel blij mee ben. Het heeft mijn huwelijk gered. Ik kan nu namelijk overal gezellig bij mijn lief zitten terwijl ik toch ‘mijn digitale ding’ doe. Maar als we geweten hadden dat het onze telefonische huishouding zo zou ontregelen...Wij zijn namelijk sinds begin november aan het tobben met onze telefoon en waren wekelijks meerdere dagen niet bereikbaar of konden zelf niet naar buiten bellen. Gelukkig kan ik nu schrijven dat de problemen lijken opgelost want het gaat al 7 dagen goed.
Nu is het weer 'gedaan' met onze stilte en het lijkt wel of ze het ruiken, die telefoonterroristen want ze plegen weer volop aanslagen op onze privacy. De telefonische colporteurs hebben ons zeker gemist de afgelopen maanden.
Ik fantaseer: "Mag ik u zo terugbellen want het komt me nu niet zo uit, wanneer zit uw dienst erop? en mag ik dan uw prive telefoonnummer?"

Helaas ben ik in het echte leven niet zo bijdehand. Het is ook nooit goed of het deugd niet...

zaterdag 24 februari 2007

Mooi Houten...

Mijn lief en ik hebben een heerlijke wandeling gemaakt tussen de buien door. Toen we hier twaalf jaar geleden kwamen wonen kon je in drie minuten lopen de weilanden zien.
Helaas moet ook hier het landelijke groen wijken voor de vooruitgang en wordt er een heus industrieterrein uit de grond gestampt. Ook hebben we nu tijdens de wandeling zicht op het nieuwe gebouw waar het regionale cellencomplex gehuisvest gaat worden. Waar een paar jaar geleden nog een mooie manege was, zien we nu een ijzeren omheining geplaatst met schrikdraad omgeven. Hier zit nu de bereden politie, we hebben geen paard gezien en het ziet eruit als een vesting.


Gelukkig lukt het om tussen al dat lelijks nog wat mooie kiekjes te maken, althans ik vind ze mooi. Het regent ook in mijn hart als ik terugdenk aan alle wandelingen die ik hier gemaakt heb en waar ik hazen heb gezien of heb geluisterd met verbazing naar het luide kwetteren van zwermen vogels die in de weilanden fourageerden.
Vroegahh

Lekker weekend...

Ook vandaag nog flink ‘in de weer’ geweest met het verder uitbouwen van de site van mijn vrienden. Toch altijd meer ‘werk’ dan je denkt...

Ik kreeg een hele goede tip van M. om de locatie duidelijker te vermelden. Bij google kwam ik leuke gadgets tegen waar een zeer bruikbare kaart of satelite plattegrond (kun je zelf kiezen). Zelfs mijn eigen huis was heel goed te herkennen dankzij het witte dak met rode kruis van onze LARO.
Vanavond komen ‘De Kampers’ gezellig een vorkje meeprikken. Hun huis verkeert in de allerlaatste fase van schilderen en verdere afwerking, ofwel de beroemde laatste loodjes. Als ik het goed begrepen heb is het weekend van 8 maart streefdatum van ‘intrekken’, het kan de buuf niet snel genoeg gaan, wat ik mij helemaal kan indenken...
Terwijl ik aan de keukentafel dit blog schrijf, of in elk geval een poging doe, word ik voortdurend ‘uit mijn verhaal’ gehaald door Foster. Hij springt op de tafel en loopt daar op zijn gemakje heen en weer maar wel net zo ver bij mij vandaan dat ik op moet staan om ’m eraf te jagen....
Hij voelt haarfijn aan dat mijn uiterste grens is bereikt en heeft na 10 minuten klieren nu de koelkast ontdekt. Hoe doet die kat dat toch? Hij springt over de spullen, die we bewust op de rand hebben geplaatst, heen. Ik zag 'm vanuit mijn ooghoek afzetten en met heel veel gratie springt hij tussen de spullen door zonder ze ook maar aan te raken.
Daar zit meneer dan dus prinsheerlijk op zijn troon trots en
onbereikbaar te wezen...
Ik weet dat het niet goed is maar doe net alsof ik het niet zie om toch maar ff te kunnen bloggen.
Pfffffffffff. Van je katten moet je het maar hebben.....

vrijdag 23 februari 2007

A new site is born...

Gisteren en vandaag druk bezig geweest met het bouwen aan de site van twee vrienden die een prachtig huis in Italië hebben gekocht en die het huis ‘in de verhuur’ willen doen aankomende zomer. Ik ga er in elk geval met de Hemelvaart heen. Heerlijk, ik kan me er nu al op verheugen. Voor de nieuwsgierigen onder jullie, neem gerust een kijkje. De link staat, hoe kan het anders, bij de links, rechts, grin :-)

Vandaag kreeg ik ook een mailtje van de Australische gallery in de mailbox. Er staan weer schiderijen op die om te zoenen zijn zoals hiernaast. Neem een kijkje en dubbelklik op het schilderij zodat hij groter wordt. Dit vind ik een adembenemend mooi schilderij....
In oktober gaan we er weer heen, ik kan haast niet wachten...

Artieste: Barbara Weir
Titel: Grass Seed
Size: 120 x 90cm


Dear Maxim & Mike,
It has been 4 months since our last Just-ins selection and the February edition is now available which is exclusive to our database members and contains a variety of new works for your viewing.

The selection is available at:
www.mbantua.com./ji/frame.htm Check this out!
If you have any further queries, please do not hesitate to contact me at
james.spiers@mbantua.com.au. Enjoy the viewing and I’m sure you’ll agree it is a wonderful selection of paintings.

All the Best,
James Spiers
Gallery Floor Manager
Mbantua Gallery

Genoeg pc dus voor vandaag, morgen een nieuwe dag met nieuwe kansen.
En weet je wat? Het voorjaar komt eraan, ik voel het, ruik het, proef het.....

donderdag 22 februari 2007

Internetverslaving

Op de site van Bobby de beer kom ik een vragentest tegen over het internet gebruik.
Als je de test wil doen klik hier.

Ik kom op 36 punten uit en krijg het volgende testresultaat:
You are an average on-line user. You may surf the Web a bit too long at times, but you have control over your usage.

Pffff, opluchting, I am not an adict (yet :-)
surfing, surfing .....



woensdag 21 februari 2007

Existence

De kaart voor vandaag....
Deze naakte gestalte zit op het lotusblad van de volmaaktheid en kijkt naar de schoonheid van de nachtelijke hemel. Ze weet dat 'thuis' geen materiële plek in de wereld buiten ons is, maar een innerlijke staat van ontspanning en acceptatie.

Je bestaat niet toevallig. Het bestaan heeft je nodig. Zonder jou ontbreekt er iets aan het bestaan dat niemand kan vervangen. Daaraan ontleen je je waardigheid, dat het hele bestaan je zal missen. De sterren en de zon en de maan, de bomen en de vogels en de aarde--alles in het heelal zal een leegte voelen die door niemand kan worden opgevuld behalve door jou.
Dit bezorgt je een immense vreugde, een gevoel van vervulling, dat jij verwant bent aan het bestaan en dat het bestaan om je geeft. Als je eenmaal schoon en helder bent, kun je merken dat een geweldige liefde uit alle dimensies op je neerdaalt.
Zo, daar kan ik het voor vandaag mee doen!

dinsdag 20 februari 2007

Deep Change dag 9


Onrustige nacht met veel dromen zijn voorbode van een dag vol spanning. Ik merk het gelijk bij het opstaan, ik zit niet lekker in mijn vel, wat staat er te gebeuren?
Tijdens de meditatieoefening kom ik op mijn eigen fijne plaats de dood tegen en zij is heel uitnodigend. Ik voel sterk de behoefte om mijn moede hoofd op haar boezem te ruste te leggen. Als ik mij tijdens de meditatie overgeef aan haar vertrouwde armen komt er iets van rust in mij terug. Vervolgens doen we een oefening met stemklanken. Ik laat de klanken binnenkomen en voel gelijk al oud zeer en verdriet omhoog komen. Mijn hoofd is ondragelijk zwaar en ik laat het hoofd maar een beetje hangen. Na deze oefening ben ik stuk en wil ik weg, vluchten of wat dan ook als ik maar weg kan. Als ik dit vertel in de groep wordt besloten een demo met mij te doen.

Tja, daar zit ik dan, opgelaten en wel want natuurlijk komen er opvliegers en weet der Johannes mij te ontdoen van alle aangeleerde trucjes en kom ik heel langzaam tot het verdrietige stuk in mij. Waar dat leed precies vandaan komt weet ik (nog) niet, wel weet ik dat het onlosmakelijk met mijn nek verbonden is. Misschien een whiplash? Andrea zit naast mij en ‘voelt’ wat ik voel en beschrijft dat er iets op mijn hoofd drukt waardoor ik mijn hoofd niet genoeg opgericht kan krijgen. Ik heb al jaren regelmatig het idee dat er flink aan mijn hoofd getrokken moet worden omdat het ergens bij de atlas en de draaier niet goed zit. Nu ik weer rustig thuis zit bedenk ik mij dat ik zeker tot mijn 16e levensjaar een lange nek heb gehad en dat er daarna dus iets is geweest waardoor ik mijn kop terug heb getrokken, letterlijk.
Tijdens de demo draagt der Johannes mijn hoofd en raak ik de pijn kwijt door te ‘zijn’ en te luisteren naar wat Johannes zegt. Tergend langzaam ontspan ik mij en heelt zich een stukje door diepe ademhalingen en onwillekeurige bewegingen en samentrekkingen van spieren. Daar kan geen ibuprofen of asperine tegenop, dit kan mijn lichaam dus zelf! Volgens de medecursisten droeg ik mijn hoofd anders toen ik weer terugliep naar mijn plaats. Volgens der Johannes, die zelf niet zo groot is, leek ik in zijn ogen wel 2,10 meter :-)
Heel mooi en de rest van de trainingsdag had ik weer energie voor drie. Op de terugweg in de auto merk ik dat ‘the pain in the neck’ nog steeds aanwezig is en ik neem mij voor nog eens na te gaan of ik kan achterhalen wat er is gebeurd.
Wat mij heel duidelijk is geworden is dat ook dit mag en een reden heeft.
Ik ben weer een stukje verder op weg.

maandag 19 februari 2007

Deep Change dag 8


Op aanraden van M. een mede Deep Changer (de tijger) heb ik een Osho Zen Tarot:Kleine Arcana kaart van de dag getrokken.

Lees hieronder de wel zeer treffende kaart.

"Deze vrouw heeft een vesting om zich heen gebouwd en houdt al haar bezittingen, die ze als haar schatten beschouwt, krampachtig vast. In werkelijkheid heeft ze zoveel spullen vergaard om zich mee op te schikken dat ze er alleen maar lelijker op wordt.

Deze kaart daagt ons uit eens te kijken waar we ons aan vastklampen en wat we zelf denken te bezitten dat zo waardevol is dat er een vesting nodig is om het te beschermen. Het hoeft geen hoog banksaldo of een kist vol juwelen te zijn--het kan iets heel simpels zijn: tijd overhebben voor een vriend of het risico nemen iemand te vertellen dat je van hem houdt. Net als een dichtgemetselde bron die stagneert omdat ze niet gebruikt wordt, verliezen onze schatten hun glans en waarde als we weigeren ze te delen met anderen. Wat het ook is dat je vasthoudt, bedenk wel dat je het niet mee kunt nemen. Houd het wat minder stevig vast en voel de vrijheid en expansie die het gevolg zijn van delen met anderen.
Zo gauw je gierig wordt, sluit je je af voor een van de eerste beginselen van het leven: expansie, delen.
Zodra je je aan dingen gaat vastklampen, mis je het doel--je loopt het mis. Want dingen zijn niet het doel, maar jij, je meest innerlijke wezen, bent het doel--geen mooi huis maar een mooi zelf; geen hoop geld maar een rijk zelf; geen stapel dingen maar een open wezen, waar miljoenen dingen toegang hebben. "
Ik neem me ter plekke voor om woensdag mijn klerenkast uit te mesten!

Circle of life...



Vandaag zette der Johannes er flink de sokken in door met een meditatie over de ‘dood’ te beginnen. Persoonlijk zie ik de toekomst momenteel zonnig in en ik denk geen angst voor de dood te hebben. Ik heb (weloverwogen) dus besloten tijdens het mediteren in het hier en nu te blijven. De boodschap van de meditatie is geheel duidelijk, ‘dood’ en ‘leven’ zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
De overgang van de meditatie, om van ‘dood’ naar ‘leven’, te gaan vond ik zeer opmerkelijk en boeiend. In ons midden was namelijk een jarige en der Johannes vroeg ons om eerst in gedachten de melodie van ‘Happy birthday’ na te gaan. Vervolgens vroeg hij of we zachtjes voor onszelf ‘happy birthday’ wilden neuriën.
Het effect op mij was onverwacht zeer groot. In eerste instantie kreeg ik het niet voor elkaar om zelfs maar de melodie te hummen. Bij de tweede aanzet raakte ik zowaar ontroerd, ik geloof niet dat ik ooit eerder in mijn leven zo’n ingetogen en welgemeende versie van ‘happy birthday’ heb gehoord.
Ik vroeg Johannes hoe ik, in deze happy fase waar ik in verkeer, toch zo’n moeite met dit geboorteliedje kan hebben en zelfs tot tranen toe geraakt kan worden. Zijn antwoord was heel simpel, geboorte is ook een trauma. Terstond voelde ik hoe ik altijd geforceerd iemand een fijne verjaardag toe zing, eerlijk gezegd krijg ik het met zeer veel moeite mijn strot uit.
Volgens Johannes is het trauma van geboorte ook de reden waarom we dit samen met anderen ‘vieren’, net als trouwen, dat ‘scares’ ook de shit uit de meeste mensen en daarom nodigen we familie en vrienden uit.... Hierna zijn we naar buiten gegaan om individueel de natuur uit te nodigen om contact met ons te maken. Nu moet ik ‘bekennen’ dat ik al eens een boom ‘ontmoet’ heb, ook heb ik in vroeger tijden menig glas geheven en een boompje opgezet maar vandaag zag ik het nog niet zo snel gebeuren dat een boom mij ging opzoeken dus heb ik zelf de eerste stappen maar gezet.
Al wandelend kwam ik bij een houten bankje welke midden in een open ruimte stond. Dus niks geen struiken in de rug, nee pal in open grasland, “een uitdaging om plaats te nemen“, dacht ik. Ik ben in het midden van de bank gaan zitten en voelde een zachte doch frisse wind langs mijn gezicht strijken, hoorde vogels fluiten en keek naar het grasveld en vond dat er zo wel genoeg natuur naar mij toe was gekomen. Terwijl ik nog even ‘inzoomde’ op het gras, zag ik op elk grashalmpje één druppeltje dauw, “pffff, wat een werk” dacht ik nog terwijl ik het grasveld bezag. Op dat moment begon de bank tegen mij te praten over dat ie vroeger een boom was maar dat hij na zijn dood als boom, als bank een nieuwe taak had en ik werd uitgenodigd te kijken naar de korstmossen die zich overal op de bank bevonden. Daarnaast vertelde de bank dat hij mij steunt en draagt, zoals onder mijn voeten ook de aarde mij draagt. Op dat moment realiseerde ik mij hoezeer ik verbonden ben met alles om mij heen en hoe ontzettend ‘rijk’ ik ben.
Nu, op mijn kamer kan ik me dàt moment nog goed voor de geest halen en de mensen die nu denken dat er wat stekkers in mijn bovenkamer los zijn geraakt, kan ik geruststellen. Mike praat niet met bomen, euh, door de bank genomen dan ;-)

In de middag hebben we de aanrakingsoefening van gistermiddag nog verder uitgediept, waarbij ik weer mijn pijn in de nek, hardnekkig voelde opkomen. Misschien kan ik dat morgen aan de orde laten komen. Ik weet en voel dat het met ‘loslaten’ te maken heeft, maar hoe dan?
Morgen meer...trusten.

zondag 18 februari 2007

Deep Change dag 7


Daar gaan we weer, eerste ochtend is gevuld met een ‘rondje’ hoe we er allemaal ‘bijzitten’. Ondergetekende bruist van de energie en vrolijkheid en ik zou willen dat dàt aftapbaar was zodat ik een ieder, die daar behoefte aan heeft, van een potje zou mogen voorzien. Ik mag zo graag (uit)delen. Helaas is behoort het aftappen van levenslust nog niet tot de mogelijkheden. Hier moet je het op eigen kracht doen wat voor iedereen weer anders uitpakt.
De ochtend sluiten we af met een opstelling en weer ben ik verbaasd hoe het toch mogelijk is dat een representant ‘in de huid’ van de presentant kan kruipen, heel erg boeiend. Volgens der Johannes maken wij, als groep, dit proces mogelijk. Hoe dan ook, iedere keer weer vind ik het heel boeiend om te aanschouwen wat er gebeurt.
De middag was erg intensief doordat we met ‘aanraken’ aan de slag zijn gegaan. Een thema waar ik nog veel in te leren heb. Je denkt dat het ontvangen of geven van een hug of knuffel zo gemakkelijk is. Ik weet uit eigen ervaring dat ik soms niet aangeraakt kan worden en dat je zelfs niet bij mij in de buurt moet komen. Ik voel dan een explosieve hitte ergens rond mijn middenrif ontstaan en berg je dan maar....
Vanmiddag mocht je zelf aangeven waar je aangeraakt wilde worden. Daar ik van de oefening ervoor weer een pijnlijke nek had opgelopen heb ik gevraagd of ik een hand tussen mijn nek en schouderblad mocht. In een heel rustig tempo, waarin zowel ik als mijn partner goed in contact met onszelf bleven, mocht ik een halfuur lang ‘zijn’. Ik voelde me gesteund en gesterkt door de aanraking en volkomen vrij. Ik zag twee anderen mij observeren maar had daar totaal geen last van. Ik genoot van het simpele mogen ‘zijn’ terwijl ik ook nog eens een prachtig uitzicht had op een weiland met schapen, paarden en hazen...
Na een halfuur nam mijn oefenpartner zijn hand zo rustig en respectvol van mijn rug dat ik het ’terugtrekken’ niet voelde. Ik heb nog zeker 15 minuten zijn niet meer aanwezige hand gevoeld. Heel ver weg deed de oefening mij denken aan de stervensbegeleiding die mijn broer aan mijn moeder gaf. Terwijl zij in coma lag is hij dicht bij haar gaan zitten en heeft hij zijn hand op haar hand geplaatst en is hij synchroon met haar gaan ademen, waar zij heel rustig van werd. Dat deed deze oefening ook met mij, ik voelde me heel kalm, tevreden en in balans en in harmonie met alles om mij heen.
WAUW, wat een prachtige ervaringen weer.....

zaterdag 17 februari 2007

Vooravond Deep Change


Zo ik ben net geïnstalleerd in mijn kamer en ben helemaal opgelucht en gelukkig. Dat was een half uur geleden wel anders.
Ik arriveerde rond de klok van 20.00 uur bij het NPL instituut waar het derde blok Deep Change wordt gegeven maar alles was donker. Ik voelde me doodongelukkig want ik moest heel nodig naar het toilet, net op het punt dat ik dacht maar weer richting huis te gaan komt er een auto aanscheuren met daarin ‘der Johannes’. Ik kon hem wel zoenen maar spurtte eerst (noodgedwongen) even richting toilet.
Pfffff, opluchting en ondertussen had der Johannes al uitgezocht welke kamer voor mij was en de sleutel gepakt.
Hij vertelt mij hoeveel mazzel ik heb om hem daar aan te treffen want de enige reden voor zijn aanwezigheid is een kapotte stofzuiger en hij kwam enkel even de stofzuiger van het instituut halen.
Toeval bestaat niet, ik weet het nu zeker.
Ik ‘trek’ nog even een kaartje voor de komende dagen:
“Door trouw te blijven aan mijzelf, zorg ik uiteindelijk ook het beste voor de ander”.

Vreemde smurf...

Ik mag graag een beetje surfen en laat ik nou op een vreemde site terecht smurfen...

حجاب و تقدس بدن!

Van het onderschrift snap ik ook geen smurf...
Kan iemand dit voor mij vertalen?
Ik heb de blog schrijver een mailtje gestuurd en heb meteen antwoord terug gekregen. Het is geschreven in Farsi, lees zijn reactie maar.

vrijdag 16 februari 2007

Prachtige film van mijn nicht Nienke

Misschien een beetje lastig te vinden maar zeer de moeite waard. Kijk op haar site naar 'relatieproblemen' en kijk naar haar filmpje....

Relatieproblemen (4min44, 2004) Een fake documentary over wortels, een plastisch chirurg en een poedel die liever een konijn zou zijn geweest.
regie en script: Nienke Eijsink en Floortje Smit camera:
Floortje Smit montage:
Nienke Eijsink met speciale dank aan: jessie

the official Nienke Eijsink website

donderdag 15 februari 2007

Mooi Kanaleneiland...

Wachtend voor het verkeerslicht wordt mijn oog getrokken naar een bijzonder tafereel. Ik zie een jongetje, ik schat dat hij ongeveer 8 jaar oud is, nogal ‘breed’ lopen. Zijn armen een beetje van zijn lijf afhoudend en hij loopt behoorlijk wijdbeens en dat ziet er (voor een achtjarige) best wel stoer uit. Zeker als ik het serieuze koppie zie wat boven het strakke helblauwe pak uitsteekt. Bij de armen en voeten zitten rode accenten en als ik goed kijk zie ik dat de rug en borstpartij flink opgeklopt is met opgestikte spierbundels.

Duidelijk een Superman en wat voor een. Het is een apetrotse superman en dat straalt hij aan alle kanten uit. Wat dit beeld nou zo bijzonder maakt voor mij (het is tenslotte carnaval en er lopen wel meer verklede kinderen rond) is het kleine gezelschap van vrouwen, waar hij duidelijk bij hoort, die alledrie wel zeer traditioneel gekleed gaan in lange vormeloze jurken en donkere hoofddoeken. Juist ja, allochtonen.

Ik word warm rond mijn hart als ik dit tafereel gadesla en zie ter plekke de integratiekansen omhoogschieten met de gedachte dat het fenomeen‘carnaval‘ in het nuchtere Utrecht al blijkbaar tot de migranten is doorgedrongen.
Ik bezie dit volksfeest ineens met andere en meer hoopvolle ogen.

woensdag 14 februari 2007

Valentijnsdag 2007...


Het heeft me heel wat argumenten en overredingskracht gekost maar eindelijk was het een paar jaar geleden zover. Onze, altijd in nieuwe auto's rijdende, Maxim was overtuigd en zou gaan nadenken over een leuk, interessant, tweedehands wagentje. Je snapt dat ik allang mijn oog op een leuk modelletje (oud MG sportwagentje) had laten vallen en had mijn lief beloofd dat hij de auto mocht kopen. Ik was er volledig van overtuigd dat wij, net getrouwd en verliefd, dezelfde droomauto zouden kiezen.
Twee weken later had de Maxim zijn keuze bepaald en heeft hij een oude legerambulance aangeschaft uit 1983. Onooglijk, lelijk, grote, groene, hoge ambulance met een groot rood kruis. Zijn jongensdroom.
Nu na vijf jaar rondknorren in het maffe ding is het allerleukste er, wat mij betreft, wel van af en begint de grootte en de onhandigheid mij te irriteren en vind ik dat ie plaats mag maken voor een wat handzamer autootje. Eigenlijk vind ik dat mijn eigen autootje nu wel eens op de oprit of zelfs in de garage zou mogen staan. Dus ben ik enkele weken geleden al begonnen (rustigjes aan...) met kleine opmerkingen over eventuele verkoop van het groene monster. Zo ook vandaag.
Ik bel mijn lief ergens in de ochtend en ik 'pols' hem weer even over de gedachte om de grote groene lobbes van de hand te doen. We rijden er immers maar bitter weinig mee.

Na mijn openingszin blijft het even stil aan de andere kant en ik hoop mijn lief over de drempel van verkoop te helpen door te zeggen: "we kunnen na de verkoop van de Landrover misschien een andere jongensdroom vervullen". Onmiddelijk is zijn antwoord: "Mag ik dan een jonge meid van 18 zoeken? Das nog een andere onvervulde jongensdroom". De stemming zit er vandaag al weer goed in. Als ik hem vervolgens een kleine hint geef over het feit dat het Valentijnsdag is en het alweer enkele jaren geleden is geweest dat ik 'spontaan' een bosje tulpen mocht bekomen, meldt hij mij droogjes dat hij zichzelf dan wel op een vaasje zal plaatsen. Van je geliefde moet je het maar hebben.
Ik ben even sprakeloos van zoveel weerwoord, help mij onthouden dat ik straks het pak bijdehandjes beter opberg...

Bij thuiskomst blijkt mijn lief met het groene monster en zijn vader flink rondgereden te hebben, een mannendagje dus. Ik voel dat ik voor vandaag de strijd verloren heb en zie flinke pretogen als hij over zijn tocht vertelt. Geen bloemen, geen chocola zelfs geen 'vent op vaas' voor deze Valentijnsdag maar wel champagne en een hoop lol, wat hebben we het toch goed...

Hmmm, volgende week kan ik weer van voor af aan beginnen...


dinsdag 13 februari 2007

Eén voor één...


Vandaag een weinig schokkende dag, behalve dan dat ik het schokkend vind dat het alweer Dinsdag is. Waar blijft de tijd? Uren, dagen, weken en maanden, alles vliegt in een razend tempo voorbij. Vanaf aanstaande Zondag ga ik weer drie dagen Deep Changen en misschien is het wel zo dat ik op een onbewust niveau al weer aan het ‘stil staan’ ben...
Hoe het ook zij, ik leef voluit en dat is stukken meer dan ik ooit gedaan heb. Ik leef intenser en ‘beleef’ alles meer met mijn gevoel. Als ik dit zo opschrijf lijkt het alsof mijn leven avontuurlijker is geworden en in zekere zin is dat ook zo. Ik maak me minder druk en weet steeds beter de hoofd- van de bijzaken te scheiden en ben nieuwsgieriger geworden naar anderen en ik durf daarbij steeds meer mezelf te laten zien.
Ik vind het heerlijk om zelf om mijn ‘beperkingen’ en ‘tekortkomingen’ te lachen en merk daarbij dat er situaties zijn die herkenbaar kunnen zijn voor anderen. Misschien voelt het op het moment zelf nog wel scherp maar al heel snel zie ik de humor en dat helpt mij met relativeren en verwerken en zet me aan tot het maken van nieuwe stappen op een nieuwe weg, geen vluchtweg maar een bevrijdende weg en zo vervolg ik mijn pad. Stap voor stap werp ik de, in de loop der jaren opgebouwde, schillen en laagjes af.
Één voor één...

maandag 12 februari 2007

Badderen of aanmodderen


Nee, zo dwars wilde ik deze dag niet afsluiten en natuurlijk (tegen beter weten in) wil ik nog wel even checken of mijn mail het echt niet doet. Helaas blijft mijn mailbox hermetisch gesloten. Ik heb wel eens gelezen over mensen die zonder mobieltje niet kunnen bestaan en kijkend naar mezelf lijkt het wel alsof de gesloten mailbox mij ontwenningsverschijnselen bezorgt. Ik voel een lichte tic bij het oog, een droge mond, concentratieproblemen en boventoon voert het -niet-uit-kunnen-staan dat zo’n stom stukje techniek als een laptop mijn humeur zou kunnen bepalen. MOOI NIET DUS!
In bad en relaxen (met dank aan Lin) radiootje aan en ik verneem van ut nieuws dat Valentijnsdag niet meer de dag der geliefden is maar dat de heren en dames ondernemers de gedachte de ether in helpen dat het dè dag bij uitstek is om je naaste te bedanken met prullaria. De ‘geliefden’ brachten zeker te weinig omzet...Waar is de tijd gebleven dat we ‘gewoon’ nog dingen voor elkaar deden en dat fijn vonden om te doen? Wat in ons maakt dat wij mensen (of sommigen onder ons) toch zo inhalig zijn geworden dat er een internationale bedankdag moet komen?
Ik heb weinig met Valentijn en mijn lief nog minder en deze (door mij aangeschafte) boxershort heeft daar niets mee te maken... :-)


Laatste nieuws, Laatste nieuws, Laatste nieuws
Planet heeft problemen met de mailboxen. Het ligt niet aan mij of mijn laptop. Ik kreeg net een telefoontje van collega S. die mijn blog las en het probleem herkende. Gelijk ziet de wereld er beter uit, lichter!

zondag 11 februari 2007

Frisse kop


Ben net terug van een heerlijke wandeling door ons dorp. Het is droog en heerlijk fris buiten met een prachtige heldere hemel, wat wil een mens nog meer? Alle muizenissen van vandaag smelten weg. Ik voel me herboren met mijn frisse wangen en bezie de wereld weer met een montere blik. Ik 'trek' nog een inzichtskaartje voor de komende week en maak nog een lekkere kop chocolademelk om de kaart goed in te laten werken...
Laat die week maar komen ik heb er zin in!

Mijn vertrouwen is groot genoeg om nu mijn controle op te geven.

Stem op mij!


Wist je dat ik tegenwoordig actief ben in de politiek? Als lijsttrekker van de Provincie Noord Holland! Bekijk hier mijn campagnefilmpje.

Op 7 maart heb jij het voor het zeggen tijdens de Provinciale Statenverkiezingen.

dinsdag 6 februari 2007

Foster versus appel....


Na het eten krijgt onze Foster het op zijn heupen en steelt een appel uit de fruitschaal om vervolgens met zijn ‘prooi’ te gaan ballen. Werkelijk geen gezicht, helaas was het niet mogelijk een foto te nemen van de spelende kat met een appel in zijn bek maar deze is ook erg leuk, al zeg ik ut zelf. Zit er 'iets' in de lucht of zo wat dit vreemde gedrag veroorzaakt?
Wat kan ik toch genieten van deze gekkerds!

Simmen op de vensterbank....



Ik word luid blerend door Tooheys verwelkomd als ik uit de auto stap. Ik ben wat later dan normaal en zij vindt dat, blijkens haar miauwende monoloog, een grote schande. Aandacht, liefde en voer moet er komen en wel meteen. Op straat kijken mensen naar mij wat ik met die kat doe, nou helemaal niks hoor, mevrouw is namelijk 'niet voor de poes' als zij honger heeft en laat dat luid en duidelijk blijken. Ik voel de ogen nog naprikken in mijn rug als ik de sleutel in de achterdeur steek.

Tooheys dwingende gedrag heeft ook zo haar effect op Foster die ik met een zeer zuinig mondje 'simmend' en 'ins blaue hinein' starend in de vensterbank aantref. Foster is blij dat hij niet meer in de belangstelling van Tooheys staat en dat ik hem 'af kom lossen'. Het is wat zo'n puberende kat.

Binnengekomen haal ik eerst even de odintas leeg wat opnieuw tot grote commotie leidt. De lege tas wordt begluurd en besprongen en door Tooheys vakkundig ongeschikt voor hergebruik gemaakt. Ik ben al lang blij dat ze haar aandacht even van 'mij' en 'het eten' heeft gehaald zodat ik zonder problemen etenswaren uit de koelkast kan halen om een maaltijd voor mijn lief en mij te bereiden. Ondertussen zie ik kans nog even wat fotootjes te kieken en zeg nou zelf 'een kat in de zak' krijgt zo toch een totaal andere betekenis...

vrijdag 2 februari 2007

Kijkje bij 'de Kampers'

Vandaag ontving ik een SMS-je dat de vloer gelegd was. Ik vertaal dat als 'kom langs en aanschouw' en nieuwgierig als ik ben spoedde ik mij naar de overkant om deze mijlpaal even zelf in ogenschouw te nemen.

Ik vind het een prachtige vloer in een fraaie chique kleur. Het huis is zoveel lichter geworden door extra bovenlichten en een glaswand aan de achterkant dat ik het grote contrast erg mooi vind en warm. Het is nog even 'camperen' met de tuinset in de kamer maar ik kan al heel goed zien wat het eindresultaat gaat worden. Ik heb het al eerder geschreven maar die Kampertjes komen er wel, het duurt alleen nog heeeeel even.....

Met dank overigens aan Hanna die zo aardig was deze foto te maken en naar mij te mailen.

donderdag 1 februari 2007

1 februari 19.55 tot 20.00 uur

Gun de planeet 5 minuten rust!Iedereen wordt verzocht alle lichten te doven op 1 februari a.s., van 19.55 tot 20.00uur. Het gaat er niet om enkel die dag gedurende 5 minuten energie te besparen, maar wel om de aandacht van de burgers, de media en tevens de politieke besluitvormers te vestigen op de energieverspilling en op de noodzaak om dringend iets te ondernemen !Gedurende 5 minuutjes zal de planeet kunnen uitrusten: dat duurt echt niet lang en het kost niets. En het zal de politici duidelijk maken dat de klimaatverandering een onderwerp uitmaakt dat weegt in de politieke besluitvorming.En waarom op 1 februari 2007?Omdat die dag in Parijs het nieuwe rapport van de klimatologische experten van de Verenigde Naties uitkomt. En dat gebeurt bij onze buren! Wij kunnen dus onmogelijk deze kans laten voorbijgaan en moeten bijgevolg de schijnwerpers richten op de dringende aard van 's werelds klimatologische situatie. Als we allen deelnemen zal deze actie werkelijk een mediatieke én politieke invloed hebben, en dit enkele maanden vóór de verkiezingen !
Ik doe mee en doe het licht uit!
Klik hier>>> en bekijk het filmpje...